Archive for November, 2011

Black Tuesday

Between spending the weekend on a remote island in the Stockholm archipelago, dealing with sunsets at 3pm and writing exams on Friday I joined the Black Tuesday party a bit late. Had I known before deciding on my wardrobe yesterday I would’ve sported my best black outfit for the occasion.

For those who don’t know, the “Secrecy Bill” as it is being called in South Africa was voted into parliament yesterday with the MP’s voting 229 votes in favour, 107 against and 2 absentees. Black Tuesday is the protesting action that occurred yesterday, with everyone wearing black to oppose the bill being passed. People marched to parliament and I am proud to say my friends represented. Basically if the bill is added to the constitution it means that the government can classify certain information as “state secrets” and therefore it cannot be published by the media. Most people see this as an attempt to cover up corruption by the government and an assault on freedom of speech. Journalists can get upto 25 years in jail for publishing certain information. Do not take my definition of the bill as 100% accurate because, as I said, I was late to the party.

Therefore I reserve my opinion to:

1. Something is wrong in my country

2. This is bad

But…here are some (in my opinion) well-written articles that you should read and form your own opinion:

http://www.news24.com/Columnists/Khaya-Dlanga/Secrecy-bill-Opposition-to-blame-20111123

http://www.businessday.co.za/articles/Content.aspx?id=159255

http://www.guardian.co.uk/world/2011/nov/22/south-african-law-approves-secrecy

 

Also…enjoy the comics 🙂

n Briefie vir Raymondo

Raymondo

Ek skryf vir jou n briefie wat jy dalk nooit sal sien nie. Ek skryf want vannaand breek my hart oop vir jou. Eks so jammer oor jou pappa. Ek huil al heel middag. Maar ek weet aan jou maak dit nie saak wie huil nie. Jou lewe is in twee geskeur. Die dice het eintlik al lankal vir jou verkeerd geval. Ek dink nie jy besef hoe verskriklik skeef nie. Dis seker beter so.

Ons het ander aand n movie gekyk. Ek dink heeltyd daaraan. “Street kings” of iets. Hulle skiet daarin ook. Hardloop in die ‘hood rond en vang die druglords en ons kyk dit want dis “entertainment”. Dis ironies dat ons so maklik vergeet dat dit wat op die skerm voor ons gebeur vir jou maar net nog n dag is. Wat is fout met die mensdom dat ons bang is om in die flats te gaan rondhang? In jou eie huis vir jou te kom kuier, maar ons smag na die drama as dit net ver genoeg van ons eie realiteit is?

Mondo. Ek onthou jou groot ogies wat so maklik van sag na vuur kan gaan. Jou glimlag wat in n sekonde kan verander na n drygement of n vuishou. Ek het jou steeds lief en ek wens jy was my kind. Ek wens ek kan jou vir ewig vashou en wegneem van die lewe wat in jou skoot geland het. Ek wens ek kan vir jou verduidelik dat dit nie is hoe die wereld werk nie, en jy nie so hoef te lewe nie. Ek wens jy hoef, op die ouderdom van 12, nie jouself te beskerm nie.

Miskien eendag, hoop ons almal, sal jy saam my sien. Moet ons bid vir jou? Help dit tog? Of net aanhou blog posts skryf om ons gewetes te sus of uiting te gee aan ons hartseer? Jou situasie word beskryf as “hartseer” of “jammer” maar daardie woorde het nie betekenis nie. Dis tragies. Nie eers dit nie. Dis… net nie reg nie. Daar is iets diep in die materiaal van die samelewing fout dat jy die dinge moet deurgaan.

Raymondo. Ek kannie vir jou n drukkie gee nie. Ek kannie aan jou verduidelik nie. Ek kannie saam jou hartseer wees nie. En ek kannie begin om te dink wat in jou aangaan nie. Ek kannie vir jou ‘n pappa vir kersfees teruggee nie.

Ek bid net dat, wanneer ek terug is, ek jou nog eenkeer kan vashou. Nog eenkeer jou gebalde vuiste oopmaak en jou hart teen myne druk.